documenti

GÝRÝÞ

HUMANÝZM HAREKETÝ DÖKÜMANI

Humanistler, bu dönemin ve bu yüzyýlýn kadýnlarý ve erkekleridir. Humanistler daha önceki tarihi humanizmi tanýrlar ve sadece günümüzde merkez teþkil eden kültürlerden deðil, deðiþik kültürlerin katkýlarýndan da ilham alýrlar. Dahasý, bu yüzyýl ve binyýlý geride býrakmýþ, ve kendileri yeni bir dünyada yaþamaya baþlamýþlardýr.
Humanistler geçmiþlerinin çok uzun olduðunu ve geleceklerinin daha da uzun olacaðýný hissederler. Geleceklerinde bugünün genel sorunlarýnýn çözülmesi için çabalamayý düþünürler. Humanistler iyimserdirler, özgürlük ve sosyal ilerlemeye inanýrlar.
Humanistler, uluslarasýcýdýrlar ve evrensel bir insan devletini arzu ederler. Dünyayý, global olarak yaþayabildikleri ve hareket edebilecekleri bir yer olarak kavrarlar. Tek biçimli bir dünya istemezler, içinde çeþitliliklerin olduðu bir dünya isterler. Çeþitlilik ile kastedilen; çeþitli etniklikler, diller ve görenekler, çeþitli fikirler ve özlemler, çeþitli inançlar, din tanýmazlýk veya dinler, ve, çalýþmak ve yaratýcýlýkla ilgili çeþitliklerdir.
Humanistler efendiler istemezler; ne patron ne de lider isterler, ne de kendilerini baþkasýnýn patronu veya efendisi olarak görmek isterler. Humanistler ne bir merkezileþtirilmiþ devlet ne de onun yerini tutacak baþka bir yapý istemezler. Humanistler ne polis ne ordu ne de silahlý çeteler görmek isterler.
Bununla beraber, humanistlerin özlemleri ile bugünün dünya gerçekleri arasýnda bir duvar yükselmektedir. Artýk bu duvarý yýkmanýn zamaný gelmiþtir. Bunun için dünyadaki tüm humanistlerin birleþmesi zaruridir.

I. PARA DÜNYASI

Ýþte evrensel gerçek: Para herþeydir. Para devlettir, para kanundur, para güçtür. Basitçe para yaþamýn aracýdýr. Ayrýca sanattýr, felsefedir, dindir. Parasýz hiçbirþey yapýlamaz, hiçbirþey parasýz olanaklý deðildir. Para olmadan kiþisel iliþkiler de olmaz. Parasýz dostluk olmaz, hatta kendi baþýna kalabilmek bile paraya dayanýr.
Fakat bu 'evrensel doðru' ile olan iliþki çeliþiktir. Çoðunluk iþin böyle olmasýný istemez. Þöyle ki, hepimiz paranýn gaddarlýðý ile yüzleþiriz. Öyle bir gaddarlýk ki, bir adý, temsilcileri, idarecileri ve kesin kurallarý ile soyut deðildir.
Günümüzde ne feodal ekonomilerin, ne ulusal endüstrilerin ne de ulusal gruplarýn menfaatleri geçerli deðildir. Bugün geçerli olan þu ki; bu saydýklarýmýz uluslararasý finansal sermayenin dikte ettiði þekilde kazançlarýný terketmiþtir. Uluslarasý finansal sermaye ise devamlý olarak dünya çapýnda büyüyen spekülatif sermayedir. Bu þekilde, devletler bile hayatta kalabilmek için krediye ve faizle para almaya ihtiyaç duyarlar. Herkes yatýrým için dilenir ve garantiler verir; böylece bankacýlýk sistemi iþi eline alýr ve son kararý verir. Zaman geliyor ki, firmalar, ve onun yanýnda devletler ve þehirler, þüphe edilmez bir þekilde bankacýlýða tabi olacaklardýr. Eski düzenin yokedileceði tali-devlet'in zamaný geliyor,
Ayný þekilde, eski dayanýþma uçup gitmektedir. Sonuçta, bunlarýn hepsi, sosyal dokunun daðýlmasý ve birbiriyle baðlantýsý kopmuþ, genel fakirlik ve mahrumiyete raðmen birbirinden farksýz milyonlarca insanýn ortaya çýkmasý ile ilgilidir. Büyük sermaye sadece üretimi kontrol etmek yoluyla nesnelliðe hükmetmez, iletiþim ve bilgi araçlarýný da kontrol etmek yoluyla öznelliðe de hükmeder. Bu þartlarda, keyfine göre materyalleri ve sosyal kaynaklarý kontrol edebilir, doðayý geri dönüþtürülemez bir þekile çevirebilir, ve adým adým insan varlýðýný bertaraf edebilir. Bu amaç için kafi gelecek kadar teknolojiye güvenir. Ve, ayný þirketlerin ve devletlerin içini boþalttýðý gibi, her çeþit bilimi de fakirliðe, yýkýma ve iþsizliðe yolaçmak için teknolojiye dönüþtürerek içini boþaltýr.
Humanistlerin þu noktayý vurguladýklarýnda artýk daha fazla argüman sunmaya ihtiyaçlarý yoktur: Günümüzde birçok bölgenin istihdam, besin, saðlýk, barýnma ve eðitim gibi problemlerini kýsa sürede çözmek için dünyanýn yeterli teknolojik imkanlarý vardýr. Eðer imkanlar bu yönde kullanýlmýyorsa, bilin ki bu durum, büyük sermayenin canavarca spekülasyonlarý yüzündendir.
Büyük sermaye þimdiden pazar ekonomisi aþamasýný tüketmiþ ve kendi yarattýðý kaosu karþýlamak için toplumu disipline etmeye baþlamýþtýr. Bu irrasyonelliðin önüne dialektik olarak 'neden'in sesi geçememiþ, fakat en karanlýðýndan ýrkçýlýk, köktendincilik ve fanatizm geçmiþtir. Ve eðer bu tür neo-irrasyonelizm bölgelere ve gruplara hükmederse ilerici güçlerin faaliyetlerinin çapý güngeçtikçe daralýr. Öbür yandan, milyonlarca iþçi devlet merkeziciliðinin gerçekdýþýlýðý gibi kapitalist demokrasinin yanlýþlýklarýndan da haberdardýr. Ve nitekim aynen kiþilerin politik partilere ve devlete yaptýðý gibi iþçiler de bozulmuþ sendika liderlerine karþý çýkarlar. Fakat bu sosyal fenomene bir uyum verilmelidir, aksi halde ilerici olmadan spontane olarak ortaya çýkar, ve sonra durgunlaþýr. Nüfusun önemli bir bölümünü ilgilendiren üretim faktorlerinin önemli noktalarýný müzakere etmek zaruridir.
Humanistlere göre, emek ve sermaye üretim faktörleridirler, spekülasyon ve tefecilik ise bunun dýþýndadýr. Þimdiki durumda humanistler, bu iki faktör ile þu ana kadar iliþki içinde bulunan diðer saçma faktörlere karþý savaþýrlar. Bugüne kadar söylenegelmiþtir ki, iþletme kazancý sermaye içindir, ücret de iþçi için; müteþebbis tarafýndan alýnan risk ile olan dengesizliði ayarlamak için... sanki her iþçi þimdiki durumunu ve geleceðini iþsizlik ve krizlerin yarattýðý iniþ çýkýþlar ile riske atmazmýþ gibi. Þirketin yönetiminin kararlarý ve idaresi de ayrýca rol oynar. Tekrar yatýrýma tahsis edilmeyen, büyümeye veya çeþitlendirmeye yönlendirilmeyen iþletme kazancý finansal spekülasyona yönlendirilir. Yeni istihdam kaynaklarý yaratmayan iþletme kazancý finansal spekülasyona yönlendirilir. Bu yüzden, iþçilerin savaþýmý, sermayenin maksimum verimliliði için yönlendirilmelidir. Fakat bu yönetim ve yönlendirme paylaþýlmadan gerçekleþtirilemez. Öteki türlü, toplu iþten çýkarmalar, þirket kapatmalar ve insan yemeler nasýl engellenebilir? Çünkü fenalýk, verimlilik artýþýyla iliþkili olan ticari kazançta deðil; subinvestment, hileli iflas, borç bataðýna saplanma ve sermaye kaçýþýnda yatar. Ve eðer 19. yüzyýlýn öðretilerini izleyen birisi üretim ürünlerine zorla el koymak için ayak direrse, gerçek sosyalizmin son zamanlardaki çöküþünü dikkate almalýdýr.
Ayný emeðin sýnýrlanmasýnda olduðu gibi, sermayenin de sýnýrlandýðýnda kendine daha kazançlý gelen yerlere kaçmasý durumunda oluþan sakýncalar hususunda þu açýkça belirtilmelidir ki, bugünkü durumun irrasyonelliði dünya çapýnda durgunluk ve krizlere yolaçtýðý sürece bu durum uzun süre devam etmeyecektir. Bu sakýnca, bir radikal moral bozukluðunu tasdik etmekten baþka, müteþebbisin kendi kendine karar verir gözükmesine raðmen karar veremeden zincire tabi olarak kendisinin bir iþçi haline gelmesi sonucuyla beraber, bankacýlýk yoluyla sermaye transferinin tarihsel sürecini hoþgörür. Dahasý, bu gerileme sürecinin kötüleþmesi ölçüsünde müteþebbisin kendisi bu noktalarý düþünmeye baþlar.
Humanistler sadece emek alanýnda mücadele etmek deðil, üretim faktörleri arasýndaki iliþkinin tek olmasý ve toplumun parçalanmýþ otonomisini geri vermeyi saðlamak için, devleti uluslararasý finansal sermayenin aracý haline getirmekten korumak amacýyla politik alanda da mücadele etme ihtiyacýný hissederler;

II. BÝÇÝMSEL DEMOKRASÝ VE GERÇEK DEMOKRASÝ

Demokrasinin yapýsý; kuvvetler ayrýlýðý, temsil sistemi ve azýnlýklara saygý gibi temel yapýlarýna uyulmadýðý sürece ciddi bir þekilde bozulmaktadýr.
Teorik olarak kuvvetlerin ayrýlýðý kuvvetlerin karþýt olmasýdýr. Pratik olarak doðruluðunu kanýtlamak için herbirinin kaynaðýný ve düzenleniþ biçimini ve onlarý baðlayan ayrýntýlý iliþkileri incelemek yeterlidir. Baþka türlü mümkün deðildir. Hepsi ayný sistemin parçalarýdýr. Bu nedenle sýk görülen krizler, kuvvetlerden birinin diðerinin üstüne geçmesi, fonksiyonlarýn birbirine geçmesi, çürüme ve baþýbozukluk bir ülkedeki global, ekonomik ve politik duruma uygun olur.
Temsil sistemine bakýldýðýnda, genel seçim hakkýnýn geliþmesi zamanýndan beri seçim ile kiþilerin seçtiði vekillerin yaptýklarý arasýnda sadece bir edim olduðu düþünülürdü. Fakat, zaman geçtikçe çok'un azý seçtiði ilk edim ve alýnan buyruða karþýt olan çýkarlarý temsil eden azýn çok'a ihanet ettiði ikinci bir edim olduðu görüldü. Bu kötülük, kiþilerin ihtiyaçlarýna yabancýlaþan liderliðe indirgenmiþ politik partilerde çoktan kuluçkaya yattý. Zaten parti mekanizmasýnda büyük çýkarlar adaylarý finanse eder ve izlemeleri gereken politikalarý dikte eder. Tüm bunlar temsil sisteminin içeriði ve uygulanmasýndaki derin bunalýmlarý gösterir.
Humanistler temsil sisteminin uygulama biçimini deðiþtirmek, elden gelen en büyük önemi halka danýþmaya vermek, ve adaylarýn halkoylamasý ile doðrudan seçimi için uðraþýrlar. Bu böyleyken birçok ülkelerde baðýmsýz adaylarý politik partiler karþýsýnda ikinci plana düþüren kanunlar veya yoksa, kiþinin temsilini toplumun iradesinden önce bahaneler ve ekonomik sýnýrlamalar engeller. Yurttaþlarýn tam olarak seçme ve seçilme hakkýna karþý koyan her kural ya da kanun, her türlü kanuni yönetmeliðin üstünde olan gerçek demokrasinin köküne kibrit suyu sýkar. Ve, fýrsat eþitliðine gelince, Medya, seçim dönemi süresince, adaylar görüþlerini açýklarken hepsine hemen hemen ayný fýrsatý vermek suretiyle halkýn hizmetine verilmelidirler. Diðer taraftan, politik mesuliyet kavramýný yürütmek için, seçmenlerine verdiði vaatleri yerine getirmeyenler her kim olursa olsun haklarýnýn elinden alýnmasý ve politik yargýlama riskine katlanmalýdýr. Baþka bir çare olarak, þimdilerde sürdürüldüðü gibi, bireylerin ve partilerin gelecek seçimlerde oy vermemek suretiyle cezalandýrýlmasý temsilcilerin ikinci edim olarak ihanetini engellememektedir. Acil noktalarda direkt danýþma þansý için teknolojik olanaklar her geçen gün artmaktadýr. Bu, suistimal edilmiþ fikir oylamasý ve incelemeler için öncelik vermek deðil, fakat geliþmiþ elekronik ve bilgisayar teknolojisi sayesinde katýlýmý ve direkt oylamayý mümkün kýlmaktýr.
Gerçek bir demokraside azýnlýklara hakettikleri temsilcilerin verileceði garanti edilmelidir. Fakat, bunun yanýsýra, onlara yenilerinin eklenmesi ve geliþmesini saðlayan her ölçüt tam olarak alýnmalýdýr. Bu aralar, azýnlýklar yabancý düþmanlýðý ve ayrýmcýlýkla bezdiriliyor, elem ile tanýnmayý talep ediyorlar ve, böyle olunca, açýk veya kapalý neofaþizmi yýkana kadar bu konuyu en önemli tartýþma seviyesine yükseltmek ve heryerde mücadelenin baþýný çekmek humanistlerin sorumluluðundadýr. Aslýnda, azýnlýklarýn haklarý için mücadele etmek tüm insanlarýn haklarý için mücadele etmektir.
Fakat, ayrýca, bir ülkenin bütününde, merkezileþmiþ devletten gelen zorlamadan dolayý, -ve þimdilerde büyük sermayenin elinde bilinçsiz bir araç olarak- bütün bölgeler, yöreler ve eyaletler ayný azýnlýklarýn ayrýmcýlýðýna uðruyor. Ve, bir federalist organizasyon kurulduðunda gerçek politik gücün bu gibi tarihsel ve kültürel varlýklarýn eline geçmesi durdurulmalýdýr.
Sonuç olarak, sermaye ve emek konularýný, gerçek demokrasi konularýný, ve devletin ademimerkezleþtirilmesi aletinin amaçlarýný ön tarafa koymak, bugün baðýmlýlýk tarafýndan boðulan kiþilerin dinamik ihtiyaçlarýna göre kararlý bir þekilde deðiþen esnek bir toplum tipinin kurulmasý yönündeki politik mücadeleyi sürdürmektir.

III. HUMANIST DAYANAKLARÝ

Humanistlerin faaliyetleri tanrý, doða, toplum veya tarih gibi düþsel teorilerden ilham almaz. Baþlangýcý, acýyý azaltmak ve hayattan alýnan zevki arttýrmaktan oluþan hayatýn ihtiyaçlarýdýr. Fakat, insan yaþamý, gereksinimleri olduðu için, geleceðin öngörüsünü geçmiþ tecrübelere ve þu anki durumunu geliþtirme maksadýna eklemiþtir. Ýnsan deneyimi sadece her canlý cinsinde olduðu gibi doðal ve psikolojik seçimlerin ve birikimlerin toplamý deðildir, fakat daha ziyade þimdiki acýlarýn üstesinden gelmek ve gelecekte de bu acýlardan kaçýnmaya eðilimli sosyal ve kiþisel deneyimdir. Sosyal ürünler olarak biriken insan çalýþmasý aktarýlmýþ ve doðal þartlarý daha iyi hale getirmek için devamlý mücadele halinde nesilden nesile dönüþtürülmüþtür. Böylece, insan, bir tarihsel varlýk ve, dünyayý ve kendi doðasýný dönüþtürmeye yatkýn bir sosyal faaliyet tarzýdýr. Ve herzaman bir kiþi veya insan grubu diðerlerine sert kullanarak kendilerini kabul ettirmiþ, tarihi durdurmakta baþarýlý olmuþlar, kurbanlarýný 'doðal' nesnelere dönüþtürmüþlerdir. Doðanýn amacý yoktur, o yüzden birilerinin özgürlük ve amaçlarý engellendiðinde, doðal nesnelere, kullanýlacak nesnelere, dönüþürler.
Ýnsanlýðýn geliþmesi, yavaþ yavaþ, doðayý ve toplumu dönüþtürme ihtiyacý duyar, bazý insanlarýn baþkalarýna yaptýðý þiddetli hayvani ayýrýmý ortadan kaldýrmaya çalýþýr. Bu baþarýldýðýnda prehistoriden bir maksimum insan tarihine geçit olacaktýr. Bu arada, insan varlýðýnýn gerçekliðinden ve özgürlüðünden baþka herhangi bir merkezi deðerden baþlayamayýz. Böylece humanistler der ki: "Hiçbirþey insan varlýðýnýn üstünde deðildir ve hiçbir insan diðerinin aþaðýsýnda deðildir." Eðer tanrý, devlet, para veya baþka birþey merkezi deðer olarak alýnýrsa, insan varlýðý ikinci plana konulmuþ olur, sonuçta saklý olarak kontrolü veya kurban edilmesi için koþullar yaratýlmýþ olur. Humanistler açýkça bu görüþtedirler. Humanistler dine inançlý veya inançsýzdýr, fakat dünya hakkýndaki görüþlerini ve faaliyetlerini ortaya koyarken inançlarýndan veya inançsýzlýklarýndan baþlamazlar; insan varlýðýndan ve onun acil ihtiyaçlarýndan baþlarlar. Ve, daha iyi bir dünya için çabalarken, eðer tarihi ileriye doðru götürecek birþey keþfederlerse, bu inançlarýný veya keþiflerini insanlýðýn hizmetine sunarlar.
Humanistler esas sorunu belirtirler: Birisinin yaþamak istediðini bilmek ve hangi koþullarda yaþayacaðýna karar vermek. Ýnsan ilerleyiþini engellemesinden dolayý tüm þekilleriyle fiziksel, ekonomik, etnik, dinsel, cinssel ve ideolojik þiddet humanistlere çirkin gelir. Humanistler için açýk veya gizli her türlü ayrýmcýlýk kýnama nedenidir. Humanistler þiddet yanlýsý deðildir, fakat hepsinin üstünde, faaliyetleri anlamlý olduðu sürece ne korkaktýrlar ne de þiddet ile karþýlaþmaktan korkarlar. Humanistler kiþisel yaþamlarýný sosyal yaþam ile birleþtirirler. Prensiplerine karþýt þeyleri önermezler, ve tutarlýlýklarý böyle saðlanýr.
Humanizm ile antihumanizmi ayýran çizgiler þunlardýr: Emeði büyük sermayenin önüne; gerçek demokrasiyi biçimsel demokrasinin önüne; ademimerkeziyetçiliði merkeziyetçiliðin önüne; ayrýmcýlýk-karþýtlýðýný ayrýmcýlýðýn önüne; özgürlüðü baskýnýn önüne; hayattaki anlamý boyun eðmenin, yardakçýlýðýn ve saçmalýðýn önüne geçirmek.
Humanizm seçme özgürlüðü tabanýna oturduðu için þu anda tek saðlam temele oturmuþ etiktir. Ayný þekilde maksat ve özgürlüðe inandýðý sürece hata ile kötü inancý, ve hatalý ile haini ayýrabilir.

IV. SAF HUMANÝZMDEN BÝLÝNÇLÝ HUMANÝZME

Humanizm, sosyal tabanda, çalýþanlarýn evlerinde ve iþyerlerinde, basit protestolarý ekonomik yapýlarýn deðiþtirilmesine yönelik bilinçli bir güce dönüþtürmelidir.
Sendikalarýn mücadeleci üyeleri ve ilerici politik partilerin üyelerine gelince, onlarýn mücadeleri dahil olduklarý organizasyonlarýn liderlik biçimini deðiþtirmeye eðilimli olmak ve topluluklarýný yönlendirmek ölçüsünde tutarlý olacaktýr, ve yukarýdakiler humanizm tarafýndan öne sürülen temel noktalarý doðrudan doðruya nitelik olarak sahiplenirler.
Normal olarak adaletsizliðe hassas olan öðrenciler ve öðretmenlerin büyük bölümü sistemin genel bunalýmlarýnýn kendilerini etkilediði ölçüde istemlerini bilinçli olacak þekilde deðiþtireceklerdir. Ve, herhalde, günlük trajediler ile medya sayesinde yüzyüze olan insanlar, ayný fikirleri insana dayanmayan sistemin motifi ile ters düþen aydýn kesimler gibi humanist çizgide hareket etmek durumunda olacaklardýr.
Ýnsanlara ýzdýrap verme olgusunu temel alan birçok gruplarý bugüne kadar haklarý elinden alýnmýþ ve ayrýmcýlýða uðramýþlarý kayýracak þekilde yansýzlýða davet ediyoruz. Dernekler, gönüllü gruplarý ve nüfusun önemli kesimleri bazen pozitif katkýlarýný yaparak seferber olurlar. Þüphesiz, katkýlarýndan biri de bu problemler ile ilgili kýnamalarýndan oluþur. Bununla birlikte bu tip gruplar bu kötülüklerin doðmasýný saðlayan yapýlarýn deðiþtirilmesi biçiminde bir faaliyette bulunmamaktadýrlar. Bu gruplar bilinçli humanizmden daha çok merhametli/iyiliksever olmaya çalýþmaktadýrlar. Buna karþýn biz, konulara göre faaliyetler ve protesto biçimlerini bulduk ve, bu yöntemler her zaman geliþtirilip derinleþtirilebilir.

V. ANTÝHUMANÝST GÖRÜÞLER

Büyük sermaye tarafýndan desteklenen kuvvetlerin insanlarý boðduðu ölçüde, bu rahatsýzlýðýn avantajý ile güçlenmeye baþlayan ve yanlýþ sanýlara doðru kanalize eden birbirini tutmayan gruplar ortaya çýkar. Neofaþizmin temelinde insani deðerlerin yadsýnamaz bilgisi bulunmaktadýr. Ayrýca aþýrý ekolojistler/çevrebilimciler bir denemenin insan üzerinde yapýlmasýndansa ilk olarak doða üzerinde yapýlmasýný kesin olarak savunurlar. Fakat insan varlýðý doðaya karþý yaptýðý için ekolojik felaketin insanlýðý tehlikeye düþürdüðü biçimindeki açýk gerçeði söylemezler. Bazý güçlere göre insanlar bozulmakta bu yüzden doða da kirlenmektedir. Onlara göre, ilaçlarýn hastalýklarýn üstesinden gelmemesi ve yaþamý uzatmamasý daha iyi olacaktýr. "Önce dünya!" diye nazi sloganlarýný hatýrlatýr þekilde isterikçe baðýrýrlar. Buradan pisleten kültürlerin ve pis olan yabancýlarýn ayýrýmcýlýðýna sadece ufak bir adým vardýr. Bu güçler ayrýca insan varlýðýný derinden küçümsedikleri için antihumanisttirler. Akýl hocalarý nihilist ve intihara eðilimli tarzda küçümserler kendilerini.
Perspektifi olan insanlarýn önemli bir bölümü ekolojizmin kýnadýðý problemlerin yoðunluðunu anladýklarý sürece ekolojizme yapýþýrlar.Fakat, eðer bu ekolojizm olmasý gerektiði gibi humanist bir karakter kazanýrsa, gücünü bu yýkýmýn destekçilerine yöneltecektir, bunlar, ad vermek gerekirse, büyük sermaye, yýkýcý endüstriler zinciri, ve askeri endüstri yatýrýmlarýdýr. Fok balýklarý ile uðraþmak yerine, dünyanýn birçok yerindeki açlýk, aþýrý nüfus artýþý, doðumlardaki ölüm oraný, hastalýk ve hastane açýðýna bakacaklardýr. Ve teknolojik olarak geliþen dünyadaki iþsizlik, sömürü, ýrkçýlýk, ayýrýmcýlýk ve hoþgörüsüzlüðü hedef alacaklardýr - Öyle bir teknolojik dünya ki, akýlcý olmayan büyümesi için ekolojik dengesizlikler oluþturur -.
"Doðru"'yu Antihumanizm için politik enstrüman olarak düþünmek için çok ince eleyip sýk dokumaya gerek yoktur. Onlarýn durumunda kötü inanç öyle yüksek seviyelere ulaþmýþtýr ki, dönem dönem kendilerini 'humanizm'in temsilcileri olarak pazarlarlar. Bu anlamda, zeki papazlar eksik olmamakta, ve gülünç "Dinci Humanizm"(?) temelinde teori yaparmýþ gibi yapmaya çalýþýrlar. Dinsel savaþlarý ve engizisyonu icat eden bu gibi kiþiler; Batý humanizminin tarihsel babalarýnýn cellatlarý olan bu gibi kiþiler, kurbanlarýnýn erdemlerini kendilerine maletmiþler, tarihsel humanistlere ait "sapmalardan vazgeçme" noktasýna gelmiþlerdir. Antihumanizmin temsilcilerinin "humanist" adý ile kendilerini nitelendirmeye çalýþmalarý çok büyük kötü niyet ve haydutluktur.
Antihumanizme ait kaynaklarýn, aletlerin, yollarýn ve ifadelerin envanterini çýkartmak mümkündür. Her durumda, onlarýn hilekar eðilimlerini ortaya çýkartmak onlarýn anlayýþlarý ve sosyal deneyimlerinin önemini kendiliðinden ve saf humanistlerin eleþtirmelerine katkýda bulunacaktýr.

VI. HUMANÝST FAALÝYET CEPHELERÝ

Humanizm, faaliyet cephelerini iþte, evde, sendikada, politik ve kültürel alanlarda bir sosyal hareketin karakterini farzederek ilerici amacýyla organize eder. Böylece ilerlerken, gruplar ve tek tek kiþiler gibi çeþitli ilerici güçlere ne kiþiliklerini ne de özel karakterlerini kaybetmeden uygun koþullarýn saðlanmasýna çalýþýr. Bu tür bir hareketin amacý, nüfusun büyük kesimlerine tesir etmeye kaabiliyeti olan ve faaliyetleri ile sosyal deðiþimi uyumlaþtýran güçlerin birleþmesine yardýmcý olmayý içerir.
Humanistler ne bilinçsizdir ne de romantik devirlerin deklarasyonlarýnýn karakteristiðinden haz duyarlar. Bu baðlamda, önerdiklerinin ne sosyal vicdanýn en geliþmiþ ifadesi olduðunu düþünürler, ne de organizasyonlarýnýn 'hikmetinden sual olunmaz' ifadelerden oluþmasýný isterler. Humanistler yalancýktan çoðunluðun temsilcisi gibi görünmek istemezler. Her durumda, farzettikleri doðrular çerçevesinde hareket ederler ve, þu an için daha uygun ve tatbik edilebilir olduðuna inandýklarý deðiþmeleri hareketleri için temel alýrlar.

documenti